"Życie wymaga od nas wielkiej, ogromnej wrażliwości, żebyśmy potrafili dopatrzeć się jego nauki w codziennych wydarzeniach, i tych złych, i tych dobrych. Musimy otworzyć serce i umysł, co do najprostszych zadań nie należy, a to dziecko w nas jest ku temu konieczne. Nieważne, jak źle czy dobrze się dzieje, nic nie dzieje się bez powodu i powinniśmy potrafić dostrzec w tym wszystkim wiadomość do nas. Jeśli damy sobie odebrać to dziecko w nas, powrócimy znowu do tego mroku, mroku zła i smutku, z którego nie wyjdziemy, aż nie odnajdziemy się na nowo. Wiem, że czasem ciężko jest powiedzieć sobie 'co z tego, że wali mi się świat, tak musi być i muszę się cieszyć z tego, że mogę się uczyć' i wiem, że ciężko w to uwierzyć, ale... Tak właśnie musimy robić.". Gdy już myślałem, że dzisiejszy dzień (tak Kochani, dzień dla mnie kończy się dopiero wtedy, gdy kładę się spać!) będzie już totalnie bezmyślny i bezproduktywny, cała sytuacja się odwróciła. Powyższa myśl przyszła do mnie, gdy chciałem podbudować jedną z osób, które dzielą z nami tę dolę bloggera. Uznałem, że być może wrzucenie tego tutaj nie jest najgorszym pomysłem i przyniesie jakieś owoce w przyszłości. Porozmawiałem ponadto z paroma bliskimi osobami. Mój kumpel, z którym do niedawna dzieliliśmy dolę smutku, otrząsa się i zdaje się wracać na dobre tory pracy nad sobą i zadowolenia z życia. Ja zauważam natomiast, ile z mojego wcześniejszego zachowania było złem! Gniew, roszczenia, pretensje, krzywda, zawiść... Ileż tego się nazbierało! Nie mam pojęcia, kiedy zdążę to odpracować. Cieszy mnie jednak to, że Ci ludzie, o których pamiętam, że wyrządziłem im krzywdę, nie utrudniają mi tego w żaden szczególny i wszystko idzie gładko w dobrą stronę. Może nie byłem aż taki zły, skoro nadal mam tyle szczęścia? Pamiętajcie: nawet, jeśli uważacie, że macie pecha, to nie znaczy, że nie powinniście być dobrzy! Wszystko do nas kiedyś wraca, dlatego cieszcie się z życia i pracujcie nad sobą, a efekty będą zadziwiające! Budującej niedzieli :)